Na palcach wokół

Limeryk

2012-02-05T08:32:00.000+01:00

pewien Pan w pewnym mieście za Lasem

w starym domu obrosłym mchem z czasem

miał dwie Panie z pomocy

chętne w dzień a też w nocy

by spod bluszczu podawać mu basen

Wiersz na drogę

2012-02-02T14:37:00.000+01:00

Bo trzeba więcej coś trzeba coś więcej

w każdej melodii jest rytm w każdej piosence

smutek w oczach nie umiera on zostaje

uśmiech posyłasz z tylu zdjęć na pożegnanie

Jeśli wrócisz kto wie w jakiej postaci

może przyjdzie ci za wiersze zapłacić

będziesz kotem zostawionym przez poetkę

albo różą przemienioną w kamienie

Jeszcze jedną lekcję życie pisze słowem

przecinając tym samym kolejny supełek

nie ostatni wcale śmierć to przeznaczenie

bynajmniej nie zwykły przypadek zdumienie

.....

* * * /trzepot skrzydeł/

2012-02-01T20:56:00.000+01:00

zupełna cisza
sznur łabędzi na wodzie
wtem trzepot skrzydeł

* * * /śnieg/

2012-01-31T20:56:00.000+01:00

zmarznięte łapy

i odmrożone uszy

śnieg aż po wąsy

* * * /grymas, kaprys/

2012-01-30T08:37:00.000+01:00

uśmiech dziewczynki

podczas skoku do wody

krople na nosie

* * * /ulica/

2012-01-25T13:41:00.000+01:00

minęła zima

gdy stała na ulicy

mniszka w łachmanach

Znikopis

2012-01-23T22:30:00.000+01:00

Ściągę napisałam na kostce

nie ma sensu dodawać dwa do dwóch

za każdym razem inny wynik

Źdźbło trawy wygina się we wszystkie strony

udaje że jest baletnicą podobną do gąsienicy

ono też zostawiło podpis na błękicie

Uśmiech pełen Qi przemyka między naszymi ciałami

wielodotyk stonogi łaskocze

;)

* * *

2012-01-15T20:34:00.000+01:00

Noc zatacza kręgi

pustka skacze

raz tu raz tam

ta dam

płacze

Pod koszulę wślizguje się wiatr

ciepłe dotknięcie

Odejdź miły

twoje błędne dłonie piszą właściwe słowa

tylko pergamin to nie te biodra

Może inne rusałki zagryzały wargi czerwone

by stać się południcami

Nie mogę wybaczyć

wolę pozostać strzygą

Asystentka innego

2012-01-15T00:19:00.000+01:00

umówmy się nie kręcę biodrami jak ona

mam 15 lat więcej. albo więcej

poza tym nie istotne

ale może ona nie potrafi

uśmiechać się kącikami oczu

wewnętrznymi

i wtedy nie łaskocze ją

cokolwiek jest

dla ciebie to nie ma znaczenia

ważne – faluje cały korytarz

nieprzypadkowo kiedyś tu były

koszary

Słońce moim sercem

2012-01-06T19:26:00.002+01:00

Wszechświat w drobince pyłu

leży na dłoni i uśmiecha się

słońce jest twoim sercem

Przecinanie sieci narodzin i śmierci

śledzenie oddechu dzień po dniu

góry są znowu górami

Nad brzegiem strumienia liście

rozsiadły się i kontemplują wiry

medytacja z mistrzem

Wiatr

2012-01-03T22:01:00.004+01:00

Może mnie zabierz w końcu

i tak rozebraną do soli i ziarenek piasku

Schylone drzewa zamiatają drogę

przed tobą przecisnę się pomiędzy

Nie próbuj rozróżniać horyzontów

ani klaśnięciem jednej ręki przywoływać Susanoo

Potrzebujesz moich obcasów

dzięki temu możesz liczyć oddechy

Liście ułożyły się w wachlarz

dla nich jesteś tylko silniejszym podmuchem

*Susanoo - bóg wiatru i burzy zrodzony z nosa Izanagiego; dziki z wyglądu i charakteru. Za obrażenie bogini Amaterasu skazany został na banicję z Wysokiej Równiny Niebios i zszedł na ziemię w Izumo. Zabił ośmiogłowego potwora Yamata no Orochi i ocalił życie pięknej Kushiinadzie, z którą się ożenił. Mieli syna - Ōkuninushi. Przekazał mu władzę nad rejonem Izumo a sam się usunął. Czczony jest na terenie całej Japonii, często jako bóstwo morza.

Kiedy nie myślę

2011-12-20T22:59:00.003+01:00

Wróćmy wróćmy pośladach

wydeptanychpierwotnie krwawych

trzymajmy sięgałązek kamyków pni

nurtem rzekiprzejdziemy jeszcze trochę

boli lecz to jest dobrzeznany ból

rozrywa i strzępipozostawia pustkę

nie bój się

we mnie nie ma lęku

zwierzątko strachach jak dobrze znane

skulone śpiprzytulam przerażenie

nie mów nic

dłonie znajdujądłonie

stopy chcą trafićna ślad

usta pełne sąwłosów i sosnowych igieł

głosu nie da sięwydobyć jest pustka

nigdy tu nie wracajwięcej obiecaj

Zza kurtyny ;)

2011-12-07T16:20:00.000+01:00

Zaglądam do piekłaprzez okno na poddaszu

trzęsie się ziemiapoeta poetyzuje

dawniej wieszcz wieszczyłi to było wszystko

Uśmiech od ucha doucha w ogniu

smażą się naleśniki a ja mam dystans kilku pięter

i niech tylkowskoczy kot na głowę

Wszystkie nierozumieniasą idealnym zen

medytacją na każdyschodek w podziemia

jeszcze wiatr niebieskiprzestawia książki

Zaglądam do nieba tylkowiosną

gdy żurawiezrzucają klucze asymiluję ich cienie

jemioła oplatakolumny pełne światła

Wielcy tego światasą jak główki zapałek

a może kamienietylko bardziej milczący

czas zasłonićpiekło i spać

/zmieniany na warsztatach 09.12.11/

Nefertiti zwiastuje powrót kultu Amona

2011-12-05T22:55:00.001+01:00

Ale widzisz Nefertiti czas został zagięty

wiele lat temu a im większa jest waga

tym szybciej pędzi – nie uniknie kolizji

Możesz nowe firanki pozawieszać w oknach

zdjąć białe rękawiczki nałożyć czarny woal

Nie wróci Amon ukochanego syna

a córka wyszyje z ziaren piasku napis

„Chwała tobie Atonie dnia stwórco wszystkich rzeczy”

Tak się dopełnimandala słowa

Jakby inny krawężnik

2011-11-11T22:22:00.000+01:00

Czasem wydaje mi się że ona (on, ono?) już umarła

nie wiem kto teraz prowadzi moją dłoń

ale inne ma imię

Nie pytam

Czas nauczył że nie ma odpowiedzi

EM uważa jednak że pytania są ważniejsze

nie ma racji

ale dopóki są jest niewiedza

Może rzeczywiście tylko cień przesuwa się

między dniami i nocą księżyc go przygarnia

a ona (on, ono?) obgryza paznokcie

Tego dnia

2011-11-11T22:09:00.000+01:00

Któregoś dnia zaczniesz pilnie uważać

linie w zeszycie wypełnią się równym pismem

taka metafora drogi i zmiany świateł

wypłyną równolegle radość i smutek

Tego dnia słońce wzejdzie jak zawsze

tylko twoja pobudka niezauważalnie inna

między jednym oddechem a wiecznością

Niech ci wiatr będzie łaskawy i pióro nie ciąży

om

2011-11-04T22:56:00.003+01:00

Muszę być błękitem

w którym ptaki zamykają przestrzeń

i przez które wnika się aż do wodorostów

Muszę być bielą

na krawędzi której światło odbija się

stokroć jaśniejsze wnika tylko ciemność

Muszę być czerwienią

którą płoną niezliczone miasta wyobraźni

ona wyżarza krew aż do błękitu

Jesień jeszcze

2011-11-03T22:27:00.001+01:00

Jeszcze kilka łyków wytrawnych jak słowa rzucane

na prawo i lewo pod drzewem wyobraźni

czerwień kołysze się na tę samą melodię

Liście niepozbierane wirują

w nich fruwam stylem klasycznym

chciałabym spotkać cię jeszcze raz

Jesień wita się ze mną na progu... ;)

2011-10-15T20:29:00.000+02:00

Poranek jak modlitwa dziękczynna za ciepło słońca

stare sny i nowe w ciszy gdy braknie pytań

Ponad sosnowym lasem strzelają w górę czupryny brzóz

polną drogą jedzie samochód mija ścieżkę do domu

Jesień wita się ze mną na progu

w świątyni leśnej czas na kadzidła

tlą się wątpliwości i niebo zakrywają firanki pełne dymu

niezwykle dziśożywione sikory

Wystawiam leżak na słońce górnego pokładu

mistrzyni uśmiech zrzuca jak liście i mimo to

pozostaje uśmiechniętym mistrzem rozsypuje

słonecznik do wszystkich stu czterdziestu karmników

Jestem szczęśliwym uczniem zachodów słońca

'10.11

/za inspirację i słowa dziękuję Mieszkańcowi Mordowarskiego Lasu

pośrednio również jego Mistrzowi/

Monique nuci arię z opery Armida

2011-10-12T10:21:00.001+02:00

Powiedz Monique skąd wzięłaś tę słodycz w głosie
gdy pieśń smutkiem ścieli się między pożądaniem
i taflą fortepianu

Dostałam tę pozytywkę na 13 urodziny
tancerka w białej sukience podryguje co akt
dziwne że bezkrwawo

Monique w tej słodyczy jest smak granatu
nasiona wystukują mroczne libretto Armida
moce piekielne poddała Rinaldowi

Ojciec mawiał że nocą dobrze jest przywołać
coś więcej niż tylko duchy dawnych czasów
ożywię więc tancerkę

Zaśnij jak ja zasnąłem miej oczy wtulone w mgłę
i niech krople miłosnych czarów wypełnią przeznaczenie
„Wszystko w miłości słodkie to tylko urok złowrogi”

'10.11

A kiedy zapomnę że istnieję

2011-09-20T22:02:00.000+02:00

Kiedy zacznę się żegnać przypomnij mi
że to dopiero początek
ta śnieżna góra przede mną nie znaczy wiele więcej
niż trasa pierwszego upadku na sankach

Nie ma ostatnich
są tylko przed

Gdybym zaczęła wspominać historie
długie jak brzoza
to proszę uszczypnij mnie niech wiem że w zielone
gra się także we śnie smaganym wiatrem

Orzechy wciąż brudzą
i nie jestem już pewna
czy bardziej przypominają mózg
czy nerki a może płuca zmarszczyły się
od nadmiaru tlenu
Powietrze przesiąka

Każdego dnia ułożę nowe dziękczynienie

'09.11

Wspomnienie

2011-09-20T21:46:00.000+02:00

czy wiersze warte są karmienia z ręki?
na podwórku wśród dzikich gęsi kromek chleba
okruchów rozrzuconych po sieni

czasem myślę że babcia była sadystką
gdy kazała nam zmywać siano i słomę
z rąk z nóg z twarzy bolały wszystkie nacięcia
bezkrwawo rozpisane na dzieciństwie

zmyślałam historie miłosne towarzysze zasypiali
kołysani jeżynową poezją i tęsknotą za miastem
spadanie z wozu drabiniastego było codziennością
dziadek wyciągał z kieszeni cukierki

nie pamiętam
za smak musi wystarczyć świadectwo

'09.11

Dla niego

2011-09-20T20:20:00.000+02:00

Nie będzie zakradał się schodami zrzucając cień

jak kapcie położy obok łóżka pozłacaną ramę

przejrzy się jeszcze ostatni raz w odłamku wyciągniętym

z rzemyków tuż nad kostką i pozwoli posoce pełnej słów

płynąć beztrosko w odbiciu rozpali też ogień

Uśmiechnie się i skradnie trzy włosy pierwszy

będzie włożony między palce jak nić Ariadny

po której odnajdzie właściwy strumień drugi

zamieszka między kartkami aby na zawsze pozostała

pamięć że trzeci wplątał się między ramę

Kiedy zbiegnie ze schodów i odbicie również

zrzuci w dół swój cień jak halkę przed nocą

nie pozostanie już ani jedna kartka i płomień

pomału będzie gasnął

A ona klaśnięciem w dłonie przywoła sen

'09.11

Mglisty poker

2011-09-20T12:12:00.000+02:00

Ta gra ma proste reguły Zbyt proste dla tych którzy czasem

lubią tracić vabank dla innych karty znaczone

Pewnego dnia mgła przykryje stolik

między polami i lasem wędrując powie pas

niezebranym żetonom pozwoli się rozpierzchnąć

rachunek prawdopodobieństwa ukryje pod bielą

Nie będzie nic do dodania Po schodach torów pójdę

zakreślę koło blefu w mgłę dokonam wstąpienia

'09.11

Głodne koty trafiają do nieba

2011-09-05T10:16:00.000+02:00

Trafić tam gdzie błękit jest łatwo

wystarczy oddychać i być

Obłoki przyglądają się a drzewa

obsypują liśćmi i mamią

Tylko teraz wiatr porwał

sukienkę poszarpał czas

I te kilka więcej rowków

na korze i skórze tożsamość

Kot spojrzał na mnie (prze)ciągle

powtarza mi mi miał miał

Jak mantrę

'09.11

Tańcząca zielonooka

2011-09-01T15:09:00.000+02:00

Na mokrych płytkach wzdłuż ulicy roztańczone ślady stóp

zielonooka wiruje zagarniając światło latarni

pył unosi się wraz z sukienką neon restauracji przecina
jej ciało na pół

Jest polską emigrantką na ulicach Paryża każdego dnia

zamiata liście i bilety nie myśli o nocy bo nocą

raj się kończy na rogu La Rouge i swoje macki wyciąga

czarny boy

Tuż nad ranem odnajduje rytm i wśród kartonowych ścian

za ręce bierze po kolei żebrzących i chromych

pozwala im dotykać sukienkę i sięgać pod

na chwilę przed przebudzeniem

'09.11

leśny zazen

2011-07-31T23:27:00.002+02:00

Każdy ranek niesie nowe słowa

tak jak nowe myśli - nie ważne

czy i jaki bóg porusza rzemykiem losu

Wykorzystuję rekwizyty

Czas nie istnieje

Można dotykać nieskończoności
zlizywać z liści nieistniejące teraz
wciąż i wciąż od nowa
powtarza się powtarzać się
odtwarzać

Co może powiedzieć bogini Eufrozyna
a co może Agapi?
Zakochać się z gracją mogą obie
i tylko wiatr między drzewami w lesie
na placu wolności
roześmieje się i słowa
rozsypie z książek
a zdjęcie z pyłu na powrót w dziś
przemieni

19

2011-07-30T18:40:00.000+02:00

Piotr nie miał zbyt wiele do powiedzenia, chociaż Maria patrzyła na niego wyczekująco. Dobrze pamiętał co znaczyło takie spojrzenie. Znał te miny, uśmiechy, uśmieszki, a także niezliczone tony na jakie wchodził jej głos. Chociaż przez te kilka lat bardzo się zmieniła, nie zmieniła się aż tak by nie potrafił jej odnaleźć w tej kobiecie, która za wszelką cenę chciała być już dojrzała, pewna siebie, może nawet surowa. Im dłużej jej się przyglądał tym bardziej widział w niej Marusię. Właściwie powinien być jej wdzięczny za tę pozę. Za to, że jej się udało. Wiedział, że mógłby jeszcze próbować rozebrać z niej Marię, zdjąć te łupinki powagi, niezłomności. Wyjąć ją z doświadczenia, tak jak wyjmuje się orzech ze skorupki. To skojarzenie przypomniał mu o Ani. O jego Ani. Przed wyjazdem z Rzymu leżeli razem na kanapie zapychając się orzechami... I serem. To wspomnienie sprowadziło go na ziemię. Maria odwróciła się, przygotowywała herbatę. Zanim zdążył zaprotestować poczuł zapach bergamotki. Na szczęście Maria nigdy nie przyrządzała herbaty w zwykły sposób... Cytryna, goździk, cynamon i na pewno coś jeszcze, czego jego ograniczony, jak mu się wydawało, zmysł powonienie, nie był w stanie rozpoznać.

- To po prostu mięta - powiedziała Maria, odwracając się do niego. Uśmiechnął się. "Mięta, powiadasz?" Poczuł wielką ochotę na jakiś niewinny flirt..., jednak i tym razem powstrzymał się od żartu. Musiała zauważyć jego wahanie. Zmarszczyła czoło i pomyślał, że to już było...

- Wiem - powiedziała za niego. - Usiądź.

Nie mógł jej jednak posłuchać. Nagle zapomniał po co przyszedł. Chciał jej opowiedzieć pewien sen.

- Sen? - zapytała. - Czy nie śnił Ci się czasem Dodo biegnący w Wyścigu Kumotrów?

- Jaki Dodo? - zdziwił się, a ona się roześmiała.

- Dodo. Ostatnio prześladują mnie Przygody Alicji w Krainie Czarów. Pewnie dla tego, że przed wakacjami przygotowywałam przedstawienie z dziećmi...

Uśmiechnął się. Przez chwilę znów czuł się jak te 20 lat temu... Może jednak "niewinny" flirt nie jest takim głupim pomysłem?

- Może dam tak na imię kotu? - spytała głośno myśląc.

- Jakiemu kotu? - znów zapytał głupio, a ona roześmiała się po raz kolejny.

- No tak. Nie poznałeś kota... - powiedziała i zawołała - Kot!

Podążył za jej spojrzeniem i zobaczył w drzwiach małego, rudego, pręgowanego kociaka.

- Dodo do niego nie pasuje - powiedział spontanicznie. Kot nie wyglądał jak Dodo. Wyglądał jak sam Kot z Cheshire. Tylko jeszcze maleńki. Uśmiechnął się.

- Chyba rzeczywiście - zgodziła się i po raz kolejny poprosiła by usiadł. A Kot z Cheshire wskoczył na jego kolana. Spojrzał mu głęboko w oczy. "Gdzieś już go widziałem" - przemknęło mu przez głowę.

- Mi się też tak wydaje - powiedziała Maria, a on nie był pewien, czy jeszcze raz dotyczyło to imienia, czy może niewypowiedzianej myśli.

18

2011-07-29T18:19:00.000+02:00

- Wiesz, że nie jest to możliwe. - odpowiedziała poważniejąc natychmiast.

- I wiem i nie wiem. Wolałabym wiedzieć, że jest.

- Ależ jest. - ponownie się uśmiechnęła. Gry słów, paradoksy, kiedy indziej śmieliby się z tego oboje. W tej sytuacji było to jednak niemożliwe. Spojrzała w dal i zobaczyła ledwie rysujące się szczyty.

- To tam? - spytała. On także obrócił się w stronę okna.

- Tak. Zejdziemy ze wzgórza za kilka sezonów. Szczyty, które widzisz, nie są aż tak daleko.

- Kiedy musimy wyruszyć?

- Przygotowania wciąż trwają. Może za dwie, albo trzy zmiany. Ale Ty przecież wiesz to lepiej ode mnie. Odwrócił się nagle i ścisnął ją za nadgarstek. Pies zawarczał. Nie zwracając na to uwagi przyciągnął ją do siebie. Nie potrafiła rozpoznać ile w tym pragnienia, a ile gniewu. Zmrużyła oczy czekając. Puścił ją i skierował się w stronę wyjścia. Parsknął zdziwiony, gdy zauważył szybko przemykający cień w szparze jaką pozostawiły niedomknięte drzwi.

- To nie kot - uprzedziła jego pytanie. Zmarszczył czoło i ponownie odwrócił się do niej.

- Wiedziałaś?

- Nie mogę odpowiedzieć na wszystkie twoje pytania. Lepiej już idź. - wskazała ruchem głowy wyjście.

- Nie chcemy by cały zbór opowiadał o tym, że chciałeś mnie ukarać. - dodała z nutką ironii w głosie.

- Ależ ja nie chciałem - zaprzeczył gwałtowanie, ale ona tylko się roześmiała. Nachyliła się do jego ucha i najciszej jak potrafiła wyszeptała, to co tak bardzo chciał usłyszeć.

17

2011-07-28T18:13:00.000+02:00

Zeszła ze wzgórza bardzo powoli. To co zobaczyła w przeskoku wcale jej się nie podobało. O.N. mimo, że bardzo chciał sprawiać wrażenie pewnego siebie miał dość niewyraźną minę. Mały Kot zbiegł szybko i czekał już na początku ścieżki. Gdy tylko otworzyli drzwi samochodu, grzecznie wskoczył na tylne siedzenie. O.N. wszedł równie szybko. Podążyła za nim, wdzięczna, że ściany auta oddzieliły ją od wzgórza. Zapadał zmierzch i rozwiane błękitne obłoki ciemniały na tle mocno purpurowego nieba. Drzewa nabierały coraz intensywniejszych kolorów bardziej w odcieniach turkusu niż zieleni. Całe wzgórze wydawało się jeszcze bardziej nierealne. O.N. spojrzał na nią i powiedział po prostu:

- Czas wracać.

- Czy...? - pytanie zawisło między nimi, a on znów odpowiedział zwyczajnie:

- Nie.

16

2011-07-26T17:37:00.000+02:00

Kotek spał słodko - i gdyby można było aż tak personifikować kota, to ten kot miał na twarzy szeroki uśmiech. Maria nie znała się na kotach. A w każdym razie nie tak, jakby chciała i jak udawała przed samą sobą, że się zna. Przyglądała się kociakowi rozmyślając nad tym, że mimo upływu dni nie nadała mu jeszcze imienia. W tak zwanym między czasie wydarzyło się zbyt wiele rzeczy... Kot zamruczał, a uśmiech wydawał się jeszcze szerszy. Przypominał kota z Cheshire. Ktoś więc przypominał Alicję..., a ktoś Białego Królika. Uśmiechnęła się do swoich pokręconych myśli. Ciekawe, czy pokuszono się już kiedyś o interpretację Alicji w Krainie Czarów - jako snu w Jungowskiej konwencji...? Ponownie spojrzała na kotka. W sumie niedługo wrzesień, można poprosić dzieci o wybranie imienia dla małego znajdy, tymczasem może po prostu nazywać się kot.
Bicie zegara z przedpokoju wyrwało Marię z zamyślenia. Miała przecież oddzwonić. Telefony Pauliny mocno ją zaniepokoiły. Najpierw nalegała na spotkanie, później je odwołała, a wszystko to w atmosferze nerwowości, jeśli nie paniki. Czy miało to coś wspólnego z zaręczynami Ani? Kot zamruczał.
- Tak kocie. Być może nie da się tak szczelnie zamykać drzwi, jak się wydaje, że się da... - pogłaskała małego za uszkiem. W gruncie rzeczy chciało jej się płakać. Wyć nawet. Krzyczeć. I znów płakać. Zrobiłaby to, bo przecież co taki kot może wiedzieć? No i nic nie powie. Jest tylko inną wersją pluszaka. W pewnym sensie.
W pewnym sensie wolałaby być nie tylko takim kotem, ale i jego wersją pluszową. Zanieistnieć. Ach!
Rozłożyła matę do medytacji. Traktowanie siedzenia jak ucieczki może nie było idealnym pomysłem na życie, ale na ten wieczór stanowiło wyjście optymalne. Nie wszystko było takie. Niektórych rzeczy doświadczała mając świadomość, że one nie są takie. Uśmiechnęła się. Lubiła słowa. Lubiła grać słowami.
- Powinnam zacząć myśleć o tej książce - stwierdziła. Kot westchnął przez sen. Zanim zdążyły ścierpnąć jej nogi znów zadzwonił telefon.

14

2011-07-25T16:47:00.000+02:00

Zapukał jak zwykle. Pies przeciągnął się, zamerdał ogonem. Jeden z kotów otworzył oko, drugi ledwie zauważalnym ruchem ucha dał znać, że tak, to ON i można otworzyć. Podeszła do drzwi. Przywołała na usta uśmiech... Czuła się zmęczona. Przygotowania były naprawdę nużące. Chciałaby mieć już wszystko z głowy, chciałaby po prostu pójść z nim na Wzgórze... I patrzeć. Otworzyła drzwi.

- Witaj! - powiedział i odwzajemnił uśmiech. On również wyglądał na zmęczonego.

- Jak idą przygotowania? - zapytała, chociaż dobrze znała odpowiedź.

- W porządku - odparł - nie zostało już wiele.

Zamilkł i przez chwilę niezdecydowany stał w drzwiach. Gdy wszedł wydawało się, że zajął sobą całą przestrzeń. Ona jednak nie poczuła się przytłoczona. Tylko kot syknął i wymknął się przez uchylone wciąż drzwi.

- Nadal taki dziki? - zapytał.

- Trochę. Trochę mniej. - odparła nie do końca mając pewność kogo ma na myśli. Roześmiała się. On spojrzał jednak na nią bardzo poważnie.

- Chciałbym zobaczyć syna.

13

2011-07-24T16:13:00.000+02:00

Miała dość wszystkiego. Po raz 3 przeczytała te same słowa: "Jeśli można się zmienić, to ja się zmieniłem. Nawet jeśli nie można - się zmieniłem. Musisz mi uwierzyć w to co piszę, nawet jeśli nie wierzysz w moją zmianę. Wszystko i tak zostało już dość mocno zagmatwane. Nie wiem, jak miałby Ci to wyjaśnić, bez narażania Ani."

O co mu chodzi, do diabła?! Wciąż te same tajemnice. List miał datę 19 dzień 1b i był z roku 75xy. Paulinę już wcześniej zastanawiała nieścisłość w datowaniu tego roku, przyszło jej teraz do głowy, że być może W.O. w którymś liście popełnił tak zwany czeski błąd. Albo był to rok 57xy, albo...? Albo nie popełnił błędu.

Nagła myśl sprawiła, że Paulina zaczęła trząść się jak osika. Rozejrzała się jeszcze raz po rozłożonych na stole kartkach. Dobrze pamiętałam, że listy z miesiąca 1b roku 75xy położyła na kupce leżącej po jej prawej stronie. Była też przekonana, że tydzień temu, gdy zaczynała pracę nad segregowaniem, przeglądnęła wszystkie! listy z tamtego roku. A raczej... datowane na tamten rok. Coś było zdecydowanie nie tak.

Sięgnęła po stertę papieru leżącą z drugiej strony biurka. Listy z roku 75xz... - powinno być ich znacznie więcej.

"Czas na przerwę!" - pomyślała i przeszła do kuchni, aby zaparzyć zieloną herbatę. Zielona herbata pobudzała ją podobnie jak kawa, nie powodując przy tym problemów ze snem - chociaż wiedziała, że dziś i tak nie zaśnie. Musiała jak najszybciej skończyć segregowanie. Skoro w ciągu raptem jednego tygodnia, może dwóch, zdążył zmienić się rok, to... lepiej nie czekać aż całą chronologię trafi szlak. Zalała liście wrzątkiem i sięgnęła po spodek. Nagły podmuch powietrza i trzaśnięcie okna spowodowało, że natychmiast wróciła do pokoju. Na stole nie było już ani jednej z papierowych wież, tak mozolnie przez nią układanych. Rok 75xz leżał rozsypany na stole, krzesłach i podłodze. Oba okna były otwarte, przeraźliwy ziąb ciągnący z zewnątrz był dobrym uzupełnieniem jej emocji. Rok 75xy przestał istnieć. Zadzwonił telefon.

Historie miłosne. III – muzyka

2011-07-13T22:05:00.000+02:00

z ded. Sebastianowi K.

Jeszcze było niewinnie i dzięki temu
zupełnie mnie nie porwało
Uznaliśmy że już lepsza jest przyjaźń

Gdy nauczyłam się pocałunków
jego wzrok podążał za każdym
Bardzo pasował mi ten cierpliwy głód

Obywatela G.C. znał na pamięć – jednak bardziej kultowe
pozostało czekanie trzeci dzień i patrzenie na drzwi

Historie miłosne. II – szepty

2011-07-13T19:00:00.000+02:00

z ded. Markowi B.

Nasze drzewo było wyższe niż nasze aspiracje

nie potrafiłam właściwie ocenić wielkości

ale wtedy na pewno sięgało nieba a nawet je dotykało

Gałęzie z perspektywy mocno udeptanej ziemi

wydają się być wyjątkowo kruche a nam udało się

odciąć tę na której wymienialiśmy spojrzenia

Szeptaliśmy a obecność parzyła mocniej niż dotyk

później już tylko rozlany wrzątek tak parzył

Podobno nie przyszłam jego nie było na pewno

Splątane szepty wciąż wymieniają drzewa w sadzie

na jednym z nich zabliźnione L+M i serce przebite strzałą

'07.11

Historie miłosne. I – pocałunek

2011-07-13T11:33:00.000+02:00

z ded. Tomkowi K.

Pierwszy pocałunek smakował kradzionymi jabłkami

Pamięć o nim lekko potargana szarpnięciem za rękaw

To tata wprowadził zakaz wychodzenia z domu

Na huśtawce Tomek został z Gośką S.

Na szczęście przez sito pamięci nie przedostała się myśl

że może śmiała się z innymi na przerwach

Zgarbienie i skulenie ramion miało być antidotum

na zbyt duże piersi i pierwszą wzmiankę o krwawieniach

z ust koleżanki której piersi były jeszcze większe

Czytałam przygody Conana Barbarzyńcy

kolejne zeszyty pożyczałam od Tomka

'08.11

Za górami za lasami...

2011-06-30T21:39:00.000+02:00

Tej nocy wiatr kołysze drzewami

gdy błękit splamiony czernieje

roztarty kleks wróży spokój

uśmiech księżniczki cały w koralu

klaszczą motyle przy rękawkach

gdy kończy się taniec noc wraca

ze wschodu świetlisty intruz

rozwiesza łzy po płotach

ściąga błyskotki z nad kominów

ona jeszcze nie wie komu poślubiona

oddaje bransolety pończochy niewinność

wymyka się z sukienki odcina rzemyki

już czas wiatr znów plącze gałęzie

kroplą czerwieni rozlewa się jutrznia

taki początek życia jaki koniec nocy

'06.2011

Cień Cienia Wiatru

2011-06-18T21:27:00.000+02:00

cień prześlizguje się po cegłach
uliczka światła prowadzi od drzwi

zostawiam zapach wosku biel szaty
kpiarza stary zegar przed wyjściem z domu
przestrzegał mnie tata a mama mówiła
idź

widziałam mistrza w pokoju przeklętym
w uliczce pełnej ksiąg hulał wiatr
drwił ze strażnika że drzwi zamknięte
miałeś klucz

czas się skurczył do małej plamy światła

między minutą 3 a 5 rozegrał się dramat
zakonnica w czerń sukni zgarnęła także moje
sumienie gdy twój cień nagle zgasł
załkała

któż wie ile liter z ilu kart skradł diabeł

'06.2011

15

2011-06-02T08:57:00.000+02:00

Ania zastanawiała się jak to się stało, że nie pamiętała o tylu ważnych rzeczach. Czy jest możliwe, że Rzym, Paryż i Gniezno teraz jest tym samym co wtedy? Wydawało się to zupełnie nieprawdopodobne. Spojrzała na Piotra, ale on tylko uśmiechnął się i wrócił do studiowania map. Map, bynajmniej nie wyglądających na współczesne... Sięgnęła po telefon.

- Cześć - usłyszała ostrożny głos Marii

- Cześć... Możesz rozmawiać? - spytała, tak na wszelki wypadek, przekonana, że przecież nie może być inaczej...

- Właściwie tak. A coś się stało?

Ania wyszła z pokoju, zamykając za sobą drzwi.

- Piotr mi się oświadczył.

- Żartujesz, prawda? - głos Marii zadrżał...

- Nie. Ani trochę.

- Co odpowiedziałaś?

- Na razie nic. - Ania przez chwilę napawała się zwycięstwem. Maria była przestraszona.

- Aha, zaczekaj chwilę... - po drugiej stronie słuchawki dał się słyszeć dziwny hasał i odgłos podobny do płaczu dziecka. Teraz Ania poczuła zimny dreszcz...

- Maria? - spytała, ale telefon został już wyłączony.

Umrzeć

2011-05-27T20:24:00.000+02:00

Po prostu umrzeć

wszystko ma tyle znaczeń ile nic

obracające się koło życia znów wyznaczyło śmierć

gdzieś musi być równowaga dlaczego tu

Nie pytać jest tak samo

nie warte jak poszukiwanie odpowiedzi

Nie staję się ani mądrzejsza

ani głupsza dobrze jeśli się staję

nie zapominam oddychać

życie – śmierć śmierć – życie życie – życie

śmierć

Urywające się krzesełka karuzeli

siedzący mistrz zen na zakręcie torów kolejowych

wymiotujący śmiertelnie kot

i zatrzymanie akcji serca u przyjaciela

'05.11

Pożegnanie

2011-05-27T15:41:00.003+02:00

Pożegnanie

Przed

Gdy spojrzałam pierwszy raz

ciepło oczu jasny głos spokojna pewność

pomyślałam że nie muszę już szukać

dobry mistrz uśmiechnął się do mnie

i przywitał

Gdy spojrzałam pierwszy raz

dotknął mnie uśmiech mistrza

Teraz szukam w niedalekiej skrajni

śladów miękkiego głosu

odbicia ciepłych oczu czy był spokojny

i czy pewny?

Nad torami zawieszony krzyk

- jaki mistrz by tak postąpił?

Dobry

kwiecień 2011 (z ded. R.Z.)

i maj 2011

(poprawiony na warsztatach z Piotrem i Markiem R. 24.05.2011 – druga część dopisana, gdyż nie potrafię napisać tego tekstu tak, jakby to nadal był kwiecień. Rafał popełnił samobójstwo 6. maja...

a we mnie pozostało pytanie jaki mistrz by tak postąpił? ten "wiersz" jest jedną z prób odpowiedzi)

Też uważasz że fajnie jest umrzeć?

2011-05-27T11:08:00.000+02:00

Fajnie że już nie czujesz bólu

fajnie że nie cierpisz i już się nie dusisz

fajnie że nie czujesz smaku

że już nie skoczysz w przód do góry

za ćmą komarem muchą

wyciągniętą ręką

Fajnie że już nie cierpisz

i nie musisz walczyć o oddech

fajnie że nie poczujesz ciepła

promieni słońca że nie złapiesz

„zajączka” ani nie poliże cię

drugi kot pies przytuli

człowiek

Za tęczowym mostem jest nic

Fajnie że jest nic

Fajnie że jest ten most

Fajnie że cię nie boli

Fajnie że nie możesz więcej

uśmiechać się koniuszkiem nosa

I tak miałaś szczęście

innemu kotu obcięto wąsy brwi wibryssy

Też już fajnie że nie musi się bać

Śmierć można usprawiedliwiać

Dzisiaj nie zgadzam się

że jest ani dobra ani zła

Fajnie że ty nie możesz się nie zgodzić

/z wielkim żalem za kocim i nie kocim życiem/

'05.11

Czarny duch biały duch

2011-05-12T22:15:00.000+02:00

Nie jesteś czarnym duchem

przez wyrwę w istnieniu

wycieka dziś wczoraj jutro

Nie wiem jak zszyć nie mam łaty

Zamiast tego idę za tobą

jakbyśmy mieli związane ręce

nie mogę twojej puścić

wiem – powinnam

Nie jesteś białym duchem

Dochodzę do wniosków absurdalnych

że jeśli czas jest zmienną zależną

a jest – musi się udać wrócić do ciebie

Odczuwam głód człowieka

co tobie było że takie śmiertelne

'06.11.

12

2011-05-03T08:46:00.000+02:00

Koty najedzone spały na murku przy studni. Dzban się chwiał. Ona miała uśmiech we włosach i w kostkach stóp. Oczy smutne, ale komu to przeszkadza? Ale kto się tym zachwyca?

Tamci ludzie dawno odjechali. Widziała, że zamieszkali w domu na skraju wsi. Dobrze znała ten dom, chociaż była w nim tylko raz. To wtedy ukradła księgę. Od tamtej chwili zmieniało się wszystko, a ona nie była w stanie nawet uchwycić rąbka tajemnicy tych zmian...

Mały chłopiec podał jej ręcznik. Wysuszyła włosy przyglądając mu się ukradkiem. Nie był jej synem - najwyraźniej nie znała też jego matki. Musiała natomiast, bardzo dobrze, znać jego ojca. Przestała się uśmiechać, oddała małemu ręcznik i zapytała:

- Czy twój tata jest gotowy do walki? -

Chłopiec spojrzał na nią zdziwiony, ściągnął brwi.

- Nie wiem kim jest mój ojciec. Ale bardzo możliwe, że tak. Słyszałem, że wojna blisko - dodał z dziecięcą szczerością i niewinnością.

Uśmiech powrócił na jej twarz. Jednym ruchem odprawiła księcia i usiadła przy stole, aby w księdze poszukać interesujących ją odpowiedzi.

11 Salomea

2011-05-02T08:44:00.000+02:00

W kolczykach migoczących złotem stała nad brzegiem strumienia i przebierała w wielkim koszu, po brzegi wypełnionym bielizną.

Powinna była już dawno skończyć pranie, a ona nadal nie mogła zdecydować się, czym je rozpocząć.

Codzienny rytuał, tym razem, był wyjątkowo uciążliwy. Słońce dawało jej się we znaki, czuła krople potu spływające plecami. Spojrzała w górę. Sokół kołował niespiesznie. Włożyła rękę do kosza i wyjęła piękną, koronkową tkaninę. Zanurzyła ją w wodzie i delikatnie pocierała o kamienie. Każdego dnia stawała w trochę innym miejscu, aby nie zetrzeć podczas prania z kamieni całego mchu. Mech był jak gąbka i jak pumeks jednocześnie.

Uśmiechnęła się do wspomnienia, które przyniosła myśl o mchu. I o pocieraniu.

Ręce miał takie, wydawałoby się kamienne, a podczas pocierania stawały się bardzo podobne do mchu...

Sokół krzyknął i odwróciła się... W jej stronę podążała inna kobieta. Na ramieniu niosła dzban, nie była to więc praczka. Wydawała się jej zupełnie nieznajoma. Miała nawet mniej oliwkową karnację i ciemniejsze włosy od większości kobiet ze wsi. Stanęła wyżej strumienia i powoli nabierała wody. Sokół krzyknął jeszcze i na ścieżce pojawili się mężczyźni prowadzący konie do wodopoju. Poniżej miejsca gdzie stała, strumień rozlewał się. Woda tam była prawie stojąca. Czasem pod wieczór zanurzała w niej stopy, a czasem nawet i kolana.

Skończyła prać poszewkę, wypłukała i zajęła się kolejnymi elementami pościeli. Ta praca miała zająć jej prawie pół dnia, więc podglądanie innych stanowiło miłą rozrywkę.

Kobieta z dzbanem już odeszła. Jeden z mężczyzn pozostawił konia z towarzyszem i ruszył w ślad za nią. Możliwe, że byli z jednego plemienia. Możliwe, że przywędrowali do wsi w poszukiwaniu schronienia lub za pożywieniem. Nie wyglądali na handlarzy, zresztą we wsi, oprócz koronkowych wyrobów z tkaniny nie było nic do kupienia.

* * *

2011-03-26T22:14:00.001+01:00

Poranne zazen
chwytanie Góry Fuji
ptak zgubił zdobycz

(z inspiracji: OkiemBuddy )
'11

Tego dnia padał deszcz

2011-03-24T16:31:00.000+01:00

oprócz deszczu pamiętam krew lepką i ciepłą

a także westchnienie i dwa tysiące innych

końców świata

Jeśli nie wystarczą moje słowa

wyjdź na zewnątrz i dobrze zamknij drzwi

otwórz okno niech biały gołąb sowa i jaskółka

skoczą a wtedy ty i szeroko otwarte oczy

w każdym skowycie jest ta jedna sylaba

to pierwsze słowo

ostatnie nieważne milczenie

możesz opowiedzieć to po swojemu

z drugiej strony po raz pierwszy ty też

no skacz!

'03.11

10

2011-03-16T09:42:00.000+01:00

Maria spojrzała przez okno. Budynek kawiarenki dawno zniknął z pola widzenia. Teraz zielona ściana lasu od czasu do czasu poprzecinana jaśniejszymi płatami łąk zdawała się wymazywać wcześniejsze obrazy. Szum silnika, a także posapywania senne i ciche rozmowy współpasażerów oddalały ostatni przystanek i spotkanie w dziwnej kawiarence. Maria próbowała jeszcze raz odtworzyć przebieg wydarzeń, ale absolutnie nic się nie zgadzało. Dała za wygraną i zmęczona zasnęła. Z ciepłego snu wyrwało ją gwałtowne hamowanie silnika. Autobus stanął, a głosy pasażerów stały się ostrzejsze, chociaż wielu z nich pozostało zawieszonych w onirycznej mgle. Maria wyjrzała przez okno, a później wstała i wyszła na zewnątrz. Na ulicy stał już kierowca i para młodych ludzi zajmująca w autobusie miejsce z samego przodu. Kierowca pochylił się i spod przedniego koła wyjął małego kociaka. Kot, chociaż wyraźnie poturbowany nie miał widocznych obrażeń. Szeroko otwartymi, przerażonymi oczami wpatrywał się w kierowcę. Maria podeszła i wzięła go na ręce. Jej doświadczenie ze zwierzętami było dość ograniczone, ale pracując przez kilka lat jako pielęgniarka umiała rozpoznać zagrożenie życia i w razie czego udzielić pierwszej pomocy. Ludziom nie kotu, ale działała instynktownie.

- Trzeba go zawieźć jak najszybciej do weterynarza. - stwierdziła - Wydaje się nie mieć ran, ale nie wiadomo, czy i jakie ma obrażenia wewnętrzne.

Kierowca z głośnym westchnięciem wypuścił wstrzymywane dotąd powietrze. On również nie miał doświadczenia ze zwierzętami, był jednak dobrym człowiekiem i nie chciał krzywdy kociaka. Para młodych ludzi wsiadła do autobusu, skierowali się jednak w tylną jego część. Kierowca zaprosił Marię do środka:

- Proszę wsiadać. Wypuszczę Panią pod lecznicą w mieście - Maria chciała zaprotestować, ale kociak właśnie smętnie przymknął oczka i wtulił mordkę w jej rękaw. Usiadła na miejscu zwolnionym przez młodych, kota ostrożnie położyła obok, wcześniej rozciągając pod nim foliowy worek. "Będzie trochę szeleścić, ale nie chciałabym, aby kierowca miał z naszego powodu problemy." - myślała.

Gdy tylko autobus ruszył, przyszło jej do głowy, że mógł to być czyjś kot. A jeśli nie był czyjś mógł być dziki i tylko szok, spowodowany wypadkiem sprawiał, że wydawał się być tak ufny i spokojny.

Samotność

2011-03-15T16:28:00.000+01:00

Jesteś zabawna kiedy marszczysz nos
w drugim akcie tanga

nieudolny następca Piazzoli
naciska osiemdziesiąty ósmy klawisz bandoneonu
w następnym
smutna myśl którą się tańczy
(jak mawiał pewien poeta tanga*)
wykuta jest harmonicznie w wygięciu biodra
odrzuceniu głowy

włosy tańczą własny taniec a ja
mam jedynie większą ochotę na kolację

to cortina pomiędzy tandą śmierci
i życia – poeta bywa omylny

'03.2011

*„ Jeden z najwybitniejszych poetów tanga
Enrique Santos Discépolo nazwał tango
smutną myślą, którą się tańczy.” - vikipedia

(poprawiony na warsztatach z Piotrem Z. i Markiem R. 24.05.2011)

9

2011-03-15T09:43:00.000+01:00

"To bardzo proste". Piotr nie miał żadnych wątpliwości. Po raz setny przeczytał list, po raz kolejny zdusił przekleństwo. Ania siedziała obok, machała nogami i z lekko ironicznym uśmiechem przyglądała mu się...

Na chwilę zawiesił wzrok na kosmyku jej kasztanowych włosów śmiesznie przecinającym gładkie, niezbyt wysokie czoło.

"To musi być proste". Powtórzył jeszcze raz i uśmiechnął się. Szybko przerzucił stertę kartek posegregowanych, jak mu się wydawało datami. Ania zawahała się, ale zeszła z fotela i podała mu grubą kasetę. W środku było jeszcze kilka nieotwartych kopert.

- Jestem zmęczony - powiedział Piotr i odłożył pudełko. - Wrócimy do tego jutro.

- Jak chcesz... - Ania wskoczyła z powrotem na fotel i znów zaczęła machać nogami. Był to wysoki fotel barowy, a Piotr właśnie sięgał po szklankę, gdy zadzwonił telefon.

- Halo? - Ania zapytała lekko znudzonym tonem...

- Tak. To ja.

- Tak jest obok.

- Dobrze. Piotr to do ciebie - zwróciła się do mężczyzny i podała mu telefon. Niespiesznie wróciła do machania nogami. Piotr oddalił się w drugi koniec pokoju, słyszała więc tylko szept, z którego nie wiele mogła zrozumieć. Wydawało jej się, że Piotr sprzeciwia się wyjazdowi. Ania też się sprzeciwiała. Nie miało znaczenie, że Piotr o tym nie wiedział.

- No i? - zapytała, gdy znów stanął obok niej.

- Nic w sumie. Nie zamierzam nigdzie wyjeżdżać, jeśli o to ci chodzi. - A jednak wiedział. Ania przekrzywiła głowę. Wyglądała przy tym naprawdę zabawnie i Piotr roześmiał się.

- Słuchaj... A może w końcu wyjdziesz za mnie? - zapytał zmieniając ton. Zaskoczył ją. Ania najpierw przestała machać nogami, później sięgnęła po szklankę i w połowie ruchu cofnęła rękę, a w końcu zeskoczyła z fotela i zaczęła chodzić po pokoju.

- Zwariowałeś prawda? Wyjść za ciebie. - mówiła robiąc długie kroki tam i z powrotem. - Wyjść za ciebie. Zwariowałeś? Teraz. Akurat teraz? Za ciebie? Zwariowałeś, prawda?!

- Powtarzasz się. - Piotr poczuł się zmuszony przerwać.

- No to co, że się powtarzam. Zwariowałeś jak nic. W środku cyklonu, w trakcie zmiany cyklu, przed decydującą bitwą.

- Przesadzasz. - Piotr znów przerwał, ale ona nie słuchała.

- Przed ostatnim aktem. Ty mnie pytasz, czy za ciebie wyjdę. A gdzie masz pierścionek? - zapytała zatrzymując się nagle i patrząc mu w oczy. Piotr się zawahał. Pierścionek. Gdzie on ma pierścionek? Powinien być w jednej z kopert. Tylko w której?...

- Powinien być w jednej z kopert - powiedział.

8

2011-03-14T21:06:00.000+01:00

Paulina miała dylemat. Po tym, gdy odkryła klucz do listów, a także powód półrocznej przerwy w ich otrzymywaniu zadzwonił telefon. Głos Piotra wcale jej nie zdziwił, ale zdziwił śmiech Ani, który dobiegał z oddali. Ania nie była już małym dzieckiem, ale nie była też jeszcze dorosła. Tak w każdym razie uważała na temat córki Paulina. Niechętnie przyznawała, że być może Ania nigdy w jej oczach nie będzie dorosła, co nie zmieniało wcale jej stosunku do córki. W.O. śmiał się nieraz z nadopiekuńczości Pauliny, która w podobny sposób traktowała jeszcze jedynie ich małe szczęście rasy York. Dopóki było.

Ten telefon sprawił, że jeszcze raz sięgnęła po album ze zdjęciami. Nie umówiła się z Piotrem, pomimo tego, że bardzo nalegał. Poprosiła do telefonu córkę, a ta roześmiana powiedziała, że w szkole jest świetnie i nie zamierza wracać w najbliższym czasie. Szczebiotliwie namawiała Paulinę do wyjazdu, ale ta po raz kolejny odmówiła i z niesmakiem odłożyła słuchawkę. Na zdjęciach Paula zawsze stała obok W.O. Piotr pojawił się tylko 3 razy i to w czasie gdy jej związek wydawał się być kwitnącym, a Ania miała niespełna 10 lat. Teraz córka legitymowała się dowodem, i wszystko wskazywało na to, że uwiodła mężczyznę, który mógł być jej ojcem, w dodatku mężczyznę mocno związanego z kościołem. "Jak to się stało, że przegapiłam ich uczucia?" - myślała...

Paulina jeszcze raz przerzuciła kartki. Obok Piotra stała jeszcze jedna osoba. Piękna, młoda kobieta o delikatnych rysach twarzy, subtelnym uśmiechu, długich, prostych blond włosach, z których kosmyk opadał zabawnie na nos... Maria? Tak, to musiała być Maria. Paulina nie zdawała sobie sprawy, że Maria była w jej życiu od tak dawna. A może w życiu Piotra?

Nagle zapragnęła zadzwonić do córki i powiedzieć jej, że bardzo się boi. Zamiast tego zadzwoniła po raz drugi do Marii i odwołała planowane na następny dzień spotkanie, wykręcając się nagłym telefonem od szefa.

Szef zadzwonił pół godziny później.

7

2011-03-13T21:47:00.000+01:00

Stali na wzgórzu i oglądali film. No, nie wszyscy. O.N. leżał wpatrując się w nią z uśmiechem, kot ziewał i wyglądało na to, że naprawdę zainteresowana jest tylko ona. Na filmie wciąż zmieniały się postacie i sceneria. Jedno jednak pozostawało stałe. Ona. Pomyślała, że to bardzo przypomina rzekę. Że cały ten film jest rzeką. Już miała mu o tym powiedzieć, gdy Mały Kot zamiauczał i skoczyl w sam środek ekranu. Nie rozerwał go, ale i tak zupełnie popsuł nastrój.

O.N. się roześmiał, ale ona była zła. Postanowiła, że następnym razem dokładnie sprawdzi, czy Mały Kot został zamknięty w domu.

Ostatnia scena, jaką zapamiętał ekran, która wciąż migała na wprost niej to dwie kobiety rozmawiające o liczbach. Tak jej się przynajmniej zdawało, ale po kolejnym powtórzeniu sceny zauważyła, że nie są to zwykłe liczby. To daty.

- Czy możemy powtórzyć ostatni fragment?

- Nie. Dobrze wiesz, że nie można powtórzyć. - odpowiedział.

- Tak. Myślałam też, że nie można zatrzymać. - postanowiła zawalczyć.

- Bo nie można.

- Ale Mały Kot zatrzymał.

- Nie. Tylko ekrean stanął.

Nagle pożałowała ze zdwojoną siłą, że Kot pojechał z nimi, ale po chwili uspokoiła się. Mały leżał pod ekranem zadowolny z siebie niezmiernie.

O.N. też nie wydawał się być specjalnie przejęty.

- Muszę zadzwonić - powiedziała.

- Ok. Zejdziemy do samochodu w takim razie.

6 a - wersja alternatywna

2011-03-12T20:08:00.000+01:00

Maria miała marzenia. Maria miała kiedyś bardzo dużo marzeń, ale później poznała Jego i na długi czas pozostało jej tylko jedno jedyne marzenie. Teraz jednak, kiedy odzyskała wolność i to w wielu znaczeniach lub na wielu płaszczyznach, zaczynała odzyskiwać marzenia na nowo. Jednym z nich było pisanie książki. Może nawet napisanie książki. Jedyną przeszkodą był czas. Maria miała dobrą pracę, którą bardzo lubiła. Praca z dziećmi rekompensowała jej brak własnych. Dzieci bywały męczące, ale uczyły też radości z najprostszych rzeczy. Ich śmiech pozwalał jej przetrwać trudne chwile kiedy nie była pewna jak powinna postąpić, a także wtedy, gdy nie była pewna, czy postąpiła właściwie. Tak naprawdę nadal tej pewności nie miała, ale pogodziła się z tym, że być może nigdy jej nie uzyska, ale nie zmienia to faktu, że w jej przypadku była to jedyna słuszna decyzja. Takie być lub nie być w wymiarze tragikomedii prawie 15 lat...

Maria właśnie planowała realizację jednego z nowych marzeń, gdy zadzwonił telefon.
- Tak? - zapytała z wahaniem w głosie, bo nie spodziewała się telefonu. Był późny wieczór.
- Hej - usłyszała nieśmiałe, choć zdecydowanie męskie przywitanie.
- Hej? - Maria nie była pewna z kim rozmawia. Podobny głos miał jej przyjaciel Piotr, ale nie był on osobą, której telefonu mogłaby się spodziewać. Piotr chciał być księdzem. Znała go bardzo długo. Przyjaźnili się od lat. Powołanie Piotra było dla wszystkich zaskoczeniem. Dla niego również. Okres seminarium, gdy nie mógł spotykać się z kobietami, nawet z nią był wypełniony korespondencją. Znała bardzo dobrze, jego rozterki. Ale i jego pewność oraz wiarę. Dlatego z pewnym zaskoczeniem przyjęła wiadomość, że nie został wyświęcony. Z jeszcze większym jego decyzję o wyjeździe. Piotr wyjechał właściwie z dnia na dzień i przez wiele lat wiadomości na jego temat sprowadzały się do tego, że ciężko pracuje na misji w Kazachstanie. Widywała go jedynie gdy raz do roku pojawiał się na kilka dni w rodzinnej miejscowości.
- Nie spodziewałaś się, że zadzwonię? - usłyszała pytanie, które zarówno postawiło ją na ziemi, jak i dało pewność, że głos należy jednak do Piotra.
- Raczej nie. Czy coś się stało? - zapytała.
- I tak i nie. - Piotr był bardzo tejmniczy. Przez wszystkie lata jego służby widywała go regularnie, ale rzadko. Spotykali się zwykle przed Świętami Bożego Narodzenia, w domu jej rodziców, lub na parafii i rozmawiali. Czasem kilkanaście minut, ale czasem i wiele godzin. W zeszłym roku nie przyjechał do domu. Nie spotkali się więc wcale.
- A możesz jakoś jaśniej? Jesteś w Żabnicy?
- Nie. Jestem w Rzymie.
- O! Super :)))! Gratuluję :)! Awans? - nie miała pojęcia, czy w jego pracy możliwe są awanse, ale takie przypuszczenie nasunęło jej się samo.
- Nie. Wprost przeciwnie. Ale nie chcę o tym rozmawiać przez telefon. Będę w Polsce już za kilka godzin. Czy możemy się spotkać?
- Za kilka godzin? - Maria lekko zgłupiała.
- No nie będę Cię niepokoił nocą :) - w głosie Piotra był nareszcie cień uśmiechu - może jutro?
- No dobrze. Po południu? Po 18 powinnam juz być w domu.
- Ok :). Dziękuję. Będę na pewno.
Pożegnali się i Maria odłożyła telefon. Poczuła, że tak jak słuchawka tkwi w niepokojącym zawieszeniu...zawieszona... Jak

słuchawka.

* * *

2011-02-23T20:15:00.000+01:00

na palcach wokół

góry śniegu przed domem

zakwitnął krokus

6

2011-02-14T20:55:00.000+01:00

Maria miała marzenia. Maria miała kiedyś bardzo dużo marzeń, ale później poznała Jego i na długi czas pozostało jej tylko jedno jedyne marzenie. Teraz jednak, kiedy odzyskała wolność i to w wielu znaczeniach lub na wielu płaszczyznach, zaczynała odzyskiwać marzenia na nowo. Jednym z nich było pisanie książki. Może nawet napisanie książki. Jedyną przeszkodą był czas. Maria miała dobrą pracę, którą bardzo lubiła. Praca z dziećmi rekompensowało jej brak własnych. Dzieci bywały męczące, ale uczyły też radości z najprostszych rzeczy. Ich śmiech pozwalał jej przetrwać trudne chwile kiedy nie była pewna jak powinna postąpić, a także wtedy, gdy nie była pewna, czy postąpiła właściwie. Tak naprawdę nadal tej pewności nie miała, ale pogodziła się z tym, że być może nigdy jej nie uzyska, ale nie zmienia to faktu, że w jej przypadku była to jedyna słuszna decyzja. Takie być lub nie być w wymiarze tragikomedii prawie 15 lat...

Maria właśnie planowała realizację jednego z nowych marzeń, gdy zadzwonił telefon.
- Tak? - zapytała z wahaniem w głosie, bo nie spodziewała się telefonu. Był późny wieczór.
- Cześć - w słuchawce usłyszała nieśmiały głos Pauliny.
- Cześć :) - odpowiedziała z uśmiechem. Paulina to jedna z tych osób, których późny telefon nie był dla niej zdziwieniem.
- Słuchaj potrzebuję porozmawiać.
- Ok :)
- Ale nie przez telefon.
- No to zapraszam - Maria trzymała fason.
- Nie. Jutro przyjadę :). - Paulinie najwyraźniej wystarczyła świadomość, że będzie mogła przyjechać i porozmawiać. Nie ważne kiedy.
- Dobrze. Ale jutro od 12 pracuję, więc albo rano, albo po 18. - uściśliła Maria
- Będę po 18.
Paulina pożegnała się szybko i Maria postanowiła wrócić do rozmyślań... Tylko nie bardzo mogła. Było coś w telefonie Pauliny niepokojącego, mimo pozornego spokoju w jej głosie.

Poranne szepty

2011-02-01T16:58:00.001+01:00

Opowiem ci o czym do mnie szepczesz

słowami – nie słowami których zrozumieć

nie potrafisz opowiem wpatrzona

w twoje oczy koloru trawy jesienią i błyszczące

kroplami rosy na źdźbłach gdy je strącają

nasze kroki

Nie spieszmy się dzisiaj

polany otwierają się przed błękitem

brzozy łapią w ręce obłoki

jak balony puszczają je z wiatrem

jałowce – parawany rozstawiły się w rogach

spokojne czekają na kochanków

W twoich oczach jest każdy nasz dzień

wypisany zdanie po zdaniu z przecinkami

kropkami i wykrzyknikami w nadziei

od pierwszego porannego że noc była pełna

i pusta i tak trudno jest ująć w słowa nieobecność

nie kończąc wieczornym rozedrganym westchnieniem

I jest w tym spojrzeniu pytanie czy to na nas

czekają czy może wymyśliłeś

mnie sobie i tylko ja w szeptaniu

potrafię usłyszeć prawdę

'02.11

Platan

2011-02-01T16:58:00.000+01:00

Ukrywam się w cieniu platana

czy mnie znasz?

Rozpoznasz zza liści skrawek sukienki

a może kosmyk siwych włosów

jak pióra - blond blond przecież

Kto policzy zmarszczki na korze

a kto z gałęzi zejdzie zwinniej

skoczniej za pniem się skryje

kto odnajdzie

Czy mnie znasz?

czy cień platanu wystarczy nam za własny?

Gdy dorosną kwiaty i owoce niepozorne

spadną pod nogi miniaturowe globy

słodkie nieskończoności

usiądę przy nich i każde z osobna będę głaskać

a one się wykręcą niczym wąż

i znów rozpoczniemy zabawę w chowanego

Czy mnie znasz?

no – odpowiedz czy mnie znajdziesz?

dokąd poprowadzą młode pędy

i czy pieśń zielona liści zagłuszy

srebrną albo wilcze wycie?

i czy obejmiesz pień równie łatwo

jak mnie? dawne to czasy

łasi się owoc – miniaturowa ziemia

Wracam na gałąź

'02.11

Gdy wracam

2011-01-23T20:14:00.001+01:00

Metr nad podłogą
W psich oczach jest cały świat
Merda ogonem

5

2011-01-15T05:05:00.000+01:00

Spośród wszystkich zwiedzonych z Nim miejsc najbardziej podobało jej się jedno. Nie to teraz. To było takie zwyczajne miejsce z widokiem. Kiedyś zabrał ją do kina pod otwartym niebem. Film wyświetlany był do góry, ale także na boki. W filmie występowały drzewa, filmowo pokolorowane i zwierzęta o dziwnych, nieznanych jej kształtach, na "suficie" wisiała lampa, której światło przygasało i rozjaśniało się chaotycznie, ale z niewielką częstoliwością zmian. Światło miało dziwny kolor, nie było ani białe, ani żółte, raczej fiołkowe i to pewnie ono sprawiało, że drzewa wyglądały tak nierzeczywiście. Jedynie trawa, na której stali miała zielony, soczysto-zielony kolor.

- Czy kiedyś pojedziemy jeszcze do tego kina? - zapytała nieśmiało.

- Do jakiego kina? - odpowiedział pytaniem.

- Do tego wiesz. W lesie.

- Aaaa. Chcesz pojechać do fiołkowego domu. - Wyglądało na to, że zrozumiał o co jej chodzi. - Pomyślę o tym.

- Jutro? - zaryzykowała.

- Nie, jutro nie mogę. Zobacz, co robi Ten Kot - zmienił temat wskazując Małego Kota wspinającego się na wierzchołek szczytu. Mały Kot nie wspinał się zwyczajnie. On się wspinał bez najmniejszego wysiłku. Dla niego to nie było pod górę. To było tak, jakby biegł po trawniku w ogrodzie.

- Mały! - zawołała go i Mały Kot obejrzał się na nią. Ale tylko na chwilę. Miał przecież ważniejsze sprawy do załatwienie. Diabli wiedzą i Mały Kot, po co on z nimi jeździł. I dlaczego zupełnie nie interesowało to Miśka.

* * *

2011-01-06T20:04:00.000+01:00

Stąpam

po kruchym lodzie

Twoja namiętność

/Magdalence/

Nocą i Miś

2010-12-19T19:40:00.000+01:00

Mam włączony budzik

gdy uśmiechasz się
przez sen figlarnie...

4

2010-12-16T06:06:00.000+01:00

Paulina rozkładała na stole listy. Segregowała je datami. Leżały już w kupkach według lat, teraz należało zająć się miesiącami. Był z tym pewien problem, bo o ile do nieistniejących lat zdążyła się już przyzwyczaić, wciąż przeszkadzały jej miesiące 1b, 6a i zwykły 13. Nie potrafiła ich odpowiednio umiejscowić. Czasem pomagał rzut okiem na treść, ale tym razem w listach z miesiąca 1b w roku 75xy coś jej nie pasowało.

"Wczoraj przeleciałem nad Twoim domem 3 razy. W oknach paliło się światło. Bardzo podobały mi się te błękitne firanki. Widziałem takie po raz pierwszy" - to by wskazywało, że 1b z roku 75xy leży w poblizu 1a, ale z roku 75xz, którego jeszcze nie było. Wtedy W.O. pisał: "Te niebieskie firanki są naprawdę urzekające. Chciałbym tęsknić mniej, ale nie potrafię. Może jestem chory, ale bardzo brakuje mi Ciebie i Ani. Tak chciałbym Was zobaczyć. Przytulić się. Przytulić Anię i Ciebie. Wybacz, ale nie wiem kogo bardziej. Nie potrafię oddzielić Ciebie od naszej córki. Kiedy myślę o Tobie, widzę także Ją, kiedy myślę o Niej widzę też Ciebie..." Lata oznaczone litreką "z" to były te, których jeszcze nie było. U niej. U niego były i miały właśnie taką nazwę jak 75xz. Miesiące to również była jego natacja. Może raczej ich?

Nie wiedziała. On nigdy nie pisał o innych.

Naprawdę to była wściekła. Listy nie przychodziły od kilkunastu miesięcy. Zwykłych miesięcy. Mniej więcej od połowy zeszłego roku. Przyzwyczaił ją do tych listów. Przyzwyczaił ją do łamigłówek. Na początku była zła, że się nad nią pastwi, że jej tak nienawidzi, że sobie to zaplanował, że nawet teraz w nim tak wiele okrucieństwa. Dopiero po dwóch, albo nawet i trzech latach, gdy przyzwyczaiła się do dziwnych zapisów dat, dziwnych nazw, do niego samego, zaczęła go lubić. A kiedy go już polubiła on przestał pisać. Jak zawsze. Jak przez wszystkie te lata, kiedy raz za razem psuł to, co udało jej się zbudować. Jakąś namiastkę zaufania. Odrobinę zrozumienia. Trochę więcej miłych wspomnień. Potrafił to zepsuć strzępkiem słów rzuconym podczas zakupów, przy kolacji, w łóżku. A później musiała zaczynać od nowa. Teraz też. Teraz znów to zrobił... Po co właściwie zabrała się za to porządkowanie? Co z tego, że wiosna. Co z tego, że za dwa dni jest spotkanie z Katarzyną Wolf, a ona koniecznie chciała wyszukać wiersz, który Pani Katarzyna przesłała jej kiedyś, w czasie gdy jeszcze W.O. mieszkał z nimi i na przemian czynił z niej ofiarę i kata.

* * *

2010-12-14T20:13:00.000+01:00

Zapomnę niebo dziś

po prostu możesz wszystko

wejść przez zamknięte drzwi

i spalić jedną iskrą

Może mi powiesz

albo milcz zaklęciem które

wisi w powietrzu między nami

na linii marzeń

Może zamilkniesz

w łkaniu niewykrzyczanym

jeśli nie będzie cię tu dzisiaj

zostaniesz sam

Proszę na ręce weź

skulone moje serce w kłębku

dobrym dla kotów niekoniecznie

szablo zębnych

Ja już napiszę nam

scenariusz albo dwa trzy w jednym

jeśli nie zechcesz będziesz miał

okno przymknięte

Zapomnę niebo dziś

zapomnij ze mną mimo wszystko

jeszcze drzwi i jeszcze

łańcuch na bliskość

'12.10

Spacer

2010-12-04T19:27:00.000+01:00

Ćmy to są słowa
nawias księżyca ponad
trzymam je w dłoni

Tygrys i rajskie ptaki

2010-11-23T20:13:00.000+01:00

Ale jeśli tylko milczenie jak mgła snuje się

po polach i nie ma wędrowców

tylko jedna samotna czarownica

swój taniec zaklina w ciszy

jakby nic więcej oprócz ziemi burej

ledwo zoranej nie istniało

i na ścieżce kot przysiadł

przygląda się prycha

Ona mu mleczność mgły podaje

a on pomylił pióra

ze skrzydeł anioła z ptasimi

'12.10

Z jednego talerza będziemy jeść

2010-11-19T20:13:00.001+01:00

Z jednego talerza będziemy jeść

z jednego stołu podłogi ziemi

okruszkami się podzielimy a niebo

zaśpiewa nam o dzikich koniach

bez uzdy i bez siodła w galopie

W uszach nam tętent kopyt i chrap

rozdygotanych charkot świst

powietrza między włosami grzywy

Cicho

Przytul do siebie wszystkie źdźbła

i mnie też jestem zielona

Okryj niebo puchem chmur

i mnie – niebem się stanę

A po zamyślę się tanecznie drzewa

konarami...

/z ded. JK/

Może kiedyś

2010-11-19T20:12:00.000+01:00

„Maki zmoknięte kulą się całymi kępami wzdłuż torów.”

(Jur.Kot Zap 2009)

Nie wiem gdzie jesteś
masz takie dziwne oczy
zieleń w nich zmieszana ze złotem
i niebo się odbija nie moje
żal wielki żal

Może następnym razem
na tej samej ławce
lub w zieleni przydrożnej
usiądziemy i opowiem ci bajkę
o niebyciu

Może mi odpowiesz
zaszeleszczą liście
żab kumkanie przyniesiesz
z kieszeni wysypiesz garbatą wiarę
w marzenia

Nie wiem gdzie jesteś
ale w twoich oczach
miodowych jest żal i radość i radość
śmiech dzieci z drugiej strony
lustra płacz

'11.10

3

2010-11-17T07:07:00.000+01:00

Tak jak to bywa w środowe popołudnia, kiedy jest się zawieszonym między odtwarzaniem, a kreacją w pewnym momencie można postawić o jedną kropkę za dużo. Nie. Nie nad i. Nad i byłoby zbyt prosto.
Kot, który wciąż był Małym Kotem, mimo, że był już duży, przes sen popiskiwał jak kociak. Misiek, drugi kot, a właściwie należałoby powiedzieć pierwszy, leżał na hamaku z wyciągniętą, wyprostowaną lewą tylną łapą. Poza tą jedną łapą, cały był zwinięty w kłębek. To już piąta tego dnia zmiana miejsc. Rano w domku pod stoliczkiem, na którym stała drukarka spał Mały Kot, Misiek spał na hamaku, po spacerze koty zamieniły się i w budzie spał Misiek, a Mały zajął miejsce na drapaku, po obiedzie zamieniły się jeszcze raz, potem znów i to była właśnie ta piąta zmiana. Mały Kot usłyszał myśli piszącej i wstał.
W domu była jeszcze tylko suczka o imieniu Gafa. Pies, jak łatwo się domyślić, spał.
Trąbienie sprzed domu wcale jej nie zdziwiło. Szybko ubrała starą kurtkę i buty, w których zazwyczaj spacerowała z kotami po ogrodzie i wyszła. W samochodzie oprócz kierowcy był również O.N.. Na tylnym siedzeniu oprócz Niego usiadł Mały Kot i zamiauczał. Nikt nie wydawał się być zdzwionym. W tym czasie z całą pewnością Gafa stała już pod drzwiami, a Misiek zajął jej miejsce w wygrzanym legowisku.
- Jak spędziłaś dzień? - zapytał O.N.
- Jeszcze go spędzam, więc nie mów o dniu w czasie przeszyłym.
- Nie mówię w czasie przeszłym o dniu, ale o spędzaniu. - O.N. był wyraźnie rozbawiony jej czepliwą skurpulatnością.
- Widziałam film. - powiedziała jakby na pogodzenie.
- Tak? - więcej w tym pytaniu uprzejmości niż zainteresowania. W takich chwilach i jego miała dość.
- Tak. Nie rozumiem dlaczego to robisz?
- Nic nie zrobiłem, jak dotąd... - w jego głosie wyczuła nutkę prowokacji i odwzajemniła uśmiech.
Kot na tylnym siedzeniu zamiuczał przez sen. Gafa usiadła przed drzwiami, a Misiek na chwilę otworzył jedno oko.

* * *

2010-11-10T19:37:00.000+01:00

Poszedłeś na łąki
oddychałeś kwiaty
źdźbłami traw pobiegłeś
nie zostały ślady....

Córeczka

2010-10-25T20:12:00.000+02:00

Gdybym urodziła córkę
miałaby włosy podobne do twoich
ciemną oprawę oczu spłaszczony
płatek ucha i mrużyłaby oczy
nie wiedząc co powiedzieć
Byłaby słodko urocza jak ja
a ja bym ją uwielbiała
i nienawidziła w tych chwilach
gdy zmagałaby się z decyzją
to takie niesprawiedliwe że ona
by nie wiedziała o nieuniknionym
a ja przygryzałabym wargi do krwi
aby jej daremnie nie ostrzegać

Tak jak moja mama
gdy przyszłam powiedzieć że będę
miała syna

'11.2010

* * *

2010-10-21T19:03:00.001+02:00

Położyłam pustą
kartkę na patelni
co z tego że smażę
wszystkie słońca

2

2010-10-18T08:08:00.000+02:00

W poniedziałek Maria wracała autobusem. Wracała z wieczoru autorskiego Katarzyny Wolf. A przynajmniej tak jej się wydawało, zanim autobus nie zaparkował przed stojącą przy drodze kawiarenką. Maria była zdzwiona - nigdy dotąd nie widziała tego nudynku. Jak to możliwe? Z autobusu wysiadło kila osób. Oprócz Marii między innymi Paulina, która również była na tym samym wieczorze autorskim. Maria się uśmiechnęła - lubiła Paulinę, ucieszyła się teraz, że i ją skusiła kawiarenka. "Z widokiem na niebo" - głosił napis nad drzwiami, a Maria zobaczyła zaraz okładkę pewnej publikacji. Katarzyna Wolf stała za barem. Majstrując coś przy położonej na ladzie książce, odwrócona plecami zapytała:
- napijecie się gorącej czekolady?
Marii natychmiast zrobiło się zimno, kątem oka ujrzała dygoczącą Paulinę. Z tyłu za nią stała jeszcze jedna kobieta. Znacznie młodsza od nich.
- Ja poproszę gorzką - powiedziała ta młodsza i odwróciła się w stronę Pauliny, w momencie gdy wypowiadała następne słowa Maria zdała sobie sprawę, że zna tę dziewczynę - mamo, a Ty? - spytała Ania.
Paulina odwróciła się do Marii i z uśmiechem odparła:
- nas rozgrzało spotkanie z Panią Katarzyną - poczym lekko zdezorientowana spytała córkę - A ty co tutaj robisz właściwie?
- To samo, co Ty - odparła Ania - szukam.
Maria nadal czuła chłód i wiedziała, że jest to odpowiedź na możliwość rozgrzania się czekoladą. Gdyby nie było jej tak przejmująco zimno, gorący napój nie byłby ani trochę interesujący. Paulina wydawała się nie być tego świadoma, mimo, że ona również sprawiała wrażenie zmarzniętej.
- To jak? - przerwała milczenie Katarzyna Wolf - Trzy gorzkie? I jedna słodka?
- Dla kogo ta słodka? - zapytała Ania, ale Maria już nie usłyszała odpowiedzi. Zagłuszył ją klakson, po usłyszeniu którego Maria szybko wybiegła. Gdy tylko wsiadła, drzwi autobusu zamknęły się i kierowca ruszył.
Paulina zdawała się machać zzza drzwi kawiarenki.

Cokolwiek

2010-10-03T20:12:00.000+02:00

Chciałabym wiedzieć kim jesteś...
czy twoje oczy są szare, a głos
miękki i ciepły
czy unosisz brwi, gdy słyszysz słowa
które są echem albo śmiejesz się
zapraszając na spacer wśród żab

Chciałabym poznać kształt ciała
uczucie gdy się wymieszają zapachy
tak trudno wtedy oddzielić jedno
a drugie zamiera i niknie
I tak bardzo chciałabym abyś
opowiedział marzenia sny przywołał
przecież jesteś tym czarodziejem
który kamyki rozdaje na miłość
ale może tylko smutek opowiesz

Obiecuję zapomnieć

'10.2010

* * *

2010-09-25T22:20:00.000+02:00

księżyc w obłoku
znów udaje baranka
granat wszechnocy

W sanatorium

2010-09-20T22:12:00.003+02:00

Kot śpi
wiatr trzasnął drzwiami
liść

'10

1

2010-09-19T09:09:00.000+02:00

W pewne środowe popołudnie zaczęła tak, jak wydawało jej się, że zaczyna 99% piszących. Usiadła i na złość temu, o czym przed chwilą obwieściła światu, zaczęła pisać. Podobnie jak wszyscy czytający tę samą książkę (przy założeniu, że czytający, oznacza: czytający do końca), wszyscy piszący książki również mają jakiś wspólny pierwiatek.

Idea, że ludzie są różni, że są na tyle różni by ich odbiór książki (albo pisanie) było wyjątkowe, upadła. Katarzyna Wolf, też o tym wiedziała. Wiedziała o tym również bohaterka środowego popołudnia.

Nie ma nic interesującego w tym, że jesteśmy do siebie tak podobne. Podobni też jesteśmy, choć w szerszym wymiarze.

Dlaczego tak długo

2010-09-16T16:08:00.001+02:00

Nic nie ma...
Zwyczajnie pochylam się nad pustą miską, w której nie ma wirów. Nie ma też dziury.
Wczoraj pytałeś mnie, nie wcale nie pytałeś, to tylko moje wyobrażenia, po co moczę rajstopy trzeci dzień... No więc widzisz, kochanie – bałam się, że nie będzie wirów.
Ok., kiedyś przeczytałam o tym skręcie wirów na różnych półkulach. Tak tylko chciałam to sprawdzić. Można prościej, ale mnie pasuje ta miska i mokre pięć par rajstop wiszących na ręczniku.

* * *

Dzisiaj zapaliłam światło w samo południe – to jeszcze nie jest objaw choroby, to zwykła burza – zdziwione wcale nie chciało się palić. Energooszczędne żarówki tak mają. I co z tego? Woda zagotowała się normalnie. Pies równie normalnie (jeśli normalność definiować jako typowość), wszedł do dziwnie oświetlonej kuchni i się przytulił. Do mnie.... Lubimy się do siebie przytulać. Herbata smakowała całkiem nietypowo, mleko w ogóle nie skisło i nie wierzę już w te burzowe bujdy. Mleko do kawy, oczywiście.

* * *

Miałeś takie uśmiechnięte włosy na palcach u stóp. Co nie znaczy, że teraz ich nie masz. Niech sobie tam zostaną. Ty masz się fajnie, nie musisz ubierać rajstop. Nie kusi Cię też zapalanie światła w samo południe, ani wymyślanie burzy dla usprawiedliwienia. Zdarzają Ci się jednak wpadki.
Jak wtedy, gdy nie zapytałeś, dlaczego tak długo.

'07

Piosenka o garbatym aniele

2010-09-14T20:12:00.000+02:00

Idę tak cichutko idę tak na palcach

na posłaniu z marzeń śpi garbaty anioł

Lekko pochrapuje skrzydło mu się trzęsie

a marzenia miękko snu mu plotą więcej

Kiedyś anioł taki prawie identyczny

stał na skraju drogi w króciutkiej spódniczce

Miał niebieskie skrzydła mocno przybrudzone

a w garbie kolekcję pragnień niespełnionych

Pamiętam anioła i on mnie poznaje

był mi kiedyś bliski na życia rozstaju

Siadam tuż przy śpiącym biorę go za ręce

skrzydełko pucuję skrawkiem swej sukienki

Zasnę przy aniele garb jak plecak zdejmę

później tę spódniczkę i swoją sukienkę

Droga pojaśnieje a marzenia ciepło

pewne że to czas ich otulą nas w jedno

'09.10

Tak w chwili

2010-09-02T20:11:00.000+02:00

W smaku ciepła będzie nas dwoje

tańczących na brzegu talerzyka
on okruszek a ona kropelka
powiedzą o nas znacznie później

Mówisz że głupie takie gadanie
bez sensu są metafory z baru
wzięte rodem przecież można jeszcze
napisać prawdziwą poezję
między zazdrostką a roletą umieścić
niedokończony sonet

Naczynia leżą dnem do góry
tak na wszelki wypadek
widelec nóż odłożone na spód
łyżeczki nie są takie groźne
chciałeś przecież przenośni
więc się przenieś do innego pokoju
i kieliszki pozbieraj za sobą
a ja zliżę okruszki...

'09.10

* * *

2010-08-29T23:02:00.000+02:00

Niepewna jest dnia
obojętność tej nocy
letnia miłość

3

2010-08-11T20:11:00.000+02:00

Być może dzisiaj jeszcze

uda się prześliznąć między

rozpaczą a obłędem

w cienkim przesmyku rozkładasz

ręce trochę krzyżem trochę

podporą jeszcze

już ci się nie chce krzyczeć

a łzy wysychają zaraz po tym

gdy dotykasz je swoją

wolą bądź zmęczeniem

może doczekasz jutra

jak maria magdalena między

rozpustą a jabłkami

i jego albo czyjeś inne

spojrzenie zostawi ślad

na krawędzi kielicha

może będzie jutro może

pozostało już tylko wczoraj

bardziej odległe niż dziś

'08.10

* * *

2010-08-09T20:11:00.000+02:00

Mam za dużo chwil
po których skaczą motyle
barwne
Im mocniej staram się dotknąć nieba
tym ono staje się dalsze

Mogłabym nie tęsknić
podobnie jak mogę nie pisać
niby wierszy poezji
mogłabym nie szukać kamyczków
każdemu przyglądając się
podejrzliwie że może jeszcze raz
nie zgubię takiego i w lustrze czasu
przeglądać się będę

Mogłabym nie chodzić
żadną z dróg nie chodzić w ogóle
nie mijać i nie zbliżać się
do miejsc których tak niewiele
ale które jednak były
jednak nasze cokolwiek to
nie znaczy

Jak nie odwracać wszystkiego
ściegiem niepamięci wciąż na nowo
zszywać czego nie było w historię
trochę dłuższą możliwą przecież

'08.10

* * *

2010-08-05T20:00:00.000+02:00

Usiadłam w rogu
tapczanu
ja-kłębek

* * *

2010-07-31T19:55:00.000+02:00

kiedy milczysz...
zapada zmierzch
wonne kwiaty snują melodię wieczoru
u moich stóp
rozsiadł się lęk
a ty go oswajasz po kryjomu...

* * *

2010-07-27T19:54:00.000+02:00

Uśmiech
rodzi się i umiera
na zaspanej buzi
pochylonej lekko
ku mleku

* * *

2010-07-13T20:11:00.000+02:00

Dokąd tu wejść?
uporczywe pukanie odmierza dni
tyka
nieposłuszne ziarenko piasku

W każdy wieczór od nowa zaciągamy zasłony
by rankiem odsłonić niezgodę żal tęsknotę

Piszesz, że czas przemijanie i wieczność
farby bez końca rozkładasz przeglądasz
kolory nie mieszaj ich jednak
nie

Próbujesz nauczyć się śmierci na pamięć
nie umierania bo to przecież twoja
cecha wrodzona
uporczywie chwytasz się chmur do góry skrzydłami
odwracając fotografię na której
nie ma już
przeszłości nawet

Ze schodów spadają chwile jak jabłka
rozsypane ręką wróżki twoją niczyją
każdy inaczej je zbiera
niejeden liczy a niejeden na więcej

I oswajasz boga tak jak uczysz się śmierci
oswajasz boga bez tchu łapiąc miłość
między krzyk dzikich gęsi i dzwon
który milczy

Utkałaś ze słów siatkę na wieczność
przez oczka przeciska się życie

Ostatni samolot tak podobny do ptaka
bezradnie rozkłada skrzydła

/z ded. EM/

'07.10

Widziane na placu ZWM

2010-06-17T20:11:00.001+02:00

Odchodzą
i śmieją się odchodząc
Zęby odsłaniają
nawet dziąsła
protezy
Wypijamy piwo
1,2,3... bywało lepiej
Neptun na placu Wyzwolenia
zapomniał o listku
figowym
A oni się uśmiechają
źdźbła trawy wystają
im z pomiędzy zębów

'06.10

Z ded Pani Krystynie Krzyżanowskiej-Nastulczyk

2010-06-17T20:11:00.000+02:00

wieczór autorski
w przerwie fortepian
staruszka szura stopami
może nie słyszy a może
młodość muzyki przeszkadza

wróbelek tam i z powrotem
skacze po stołach zbiera
metafory okruszków

starszy pan stuka plastikową
łyżeczką
on też jest jednorazowy

poetka jest wielbicielką
bruna szulca
w piwnicy jej wierszy
mieszka niebo morelowo
cytrynowe

łatwo się pomylić

'06.10

gdyby nie było wczoraj dzisiaj byłoby nieskończone

2010-06-14T20:11:00.001+02:00

Nie przypadkiem usiedliśmy obok
oddzieleni przestrzenią przejścia
w rytm pociągu ty udajesz
że patrzysz w okno po mojej
przeciwnej stronie ja
robię to samo. w punkcie
w którym spotyka się nasze
patrzenie zatrzymała
się w locie ćma
Tylko ona wie że tu jest

„ruch istnieje gdy można
odnieść względem czegoś zmianę położenia”

'06.10

* * *

2010-06-14T20:11:00.000+02:00

Mały książę
czy wypuściłeś lisa na łąkę
między stacją A i B
abym z okna pociągu
mogła go zobaczyć
i uwierzyć
że jest możliwe oswojenie?

'06.10

Fraktal

2010-06-14T20:10:00.001+02:00

Jest coś szalonego

w jeżdżeniu pociągiem
gdy się stało na torach
i czekało
Czy jeśli nie udało się raz
nie będzie się chciało w końcu
powtórzyć skutecznie?

Rzuciłam palenie – przestałam
popełniać samobójstwo na raty
Jestem zdrowa
To tylko fraktal istnienia

'06.10

Tawerna w Tifronangn

2010-06-14T20:10:00.000+02:00

Kołują mewy nad portem tifronangn
w tawernie śmiech śpiew i gwar
zapach ryb wódki ostryg smak
przy barze usiadł właśnie bard

W typie nordyckim była jakby
w niebieskich oczach mieszkał cień
jej anioł miał złamane skrzydło
i rzadko kiedy oddalał się
On był zmęczonym podróżnikiem
i chciał odpocząć jedną noc
rozpalić ogień zagrzać serce
wielką miał jego anioł moc

Wszyscy ucichli niech dalej gra
niech śpiewną snuje swą opowieść
bo to w marzeniach albo snach
ukryty sens jest i podpowiedź

Ten anioł właśnie się zlitował
i podszedł do anioła jej
kiedy go tulił i całował
złamane skrzydło zrosło się
Nie chciała wtedy wierzyć że
to ten podróżnik zamyślony
jest przeznaczeniem życia jej
a on już wtedy był zgubiony

Bard przestał śpiewać spojrzał w dal
zebrani odwrócili głowy
ale nie mogli dojrzeć tam
aniołów słodko coś szepczących

Podróżny powędrował dalej
choć bardzo długo tęsknić miał
zwiedzał dalekie dzikie kraje
aż kiedyś w miejscu osiąść chciał
zamieszkał z piękną długowłosą
troszczył się o nią kochał w dzień
odchodził każdą późną nocą
w błękicie marzeń łowić cień

Smutno zrobiło się w tawernie
przed bardem ktoś położył trzos
a on uśmiechał się niewinnie
dobrze znał przecież tamtych los

Niebieskooka też wróciła
odkryła nowy życia smak
gdy pożegnała podróżnika
gorycz to jest po prostu brak
Mimo że bardzo go pragnęła
codzienność była dla niej tym
w czym się namiętnie zagubiła
czasem śniąc tylko o nim sny

Nad portem niebo pojaśniało
bard wypił już ostatni łyk
jeśli mu jeszcze coś zostało
ostatnie słowo mewi krzyk

'06.10

Bibliotekarka

2010-06-05T20:10:00.001+02:00

Jeśli ją spotkasz między półkami
spod okularów w grubych szkłach
niejedną opowieść przysłonią
długie rzęsy i kosmyk znad czoła

Poprowadzi przez labirynt książek
między słowami umości posłanie
i będzie miała jeszcze kilka przemilczeń
w zanadrzu zanim ją samą zostawisz

W koszyku na parapecie usnął
kot czarny trochę trochę biały
nazwała go Aleksander nie wiedziała
wtedy że to imię jest twoje

Jeśli nie wyjdziesz w porę to uwięziony
zostaniesz między kartkami jak dni
każdą stronę ona białą dłonią
odwraca z uśmiechem strzepując czas

'05.2010

Orzełek i reszka

2010-06-05T20:10:00.000+02:00

Chcę wrócić po śladach wolno
oddychając chwilą poprzednią

Wszyscy śpią śnią kamienie
rozłożone w krąg twoich rąk

Oczy pieką piasek sypie się
klepsydrą i marzenia łkają

Jeśli zawrócisz w pół drogi wtedy
ledwo rozpoznane drogowskazy

I już wiesz karmią się trole
lękiem ale nie znają światła

Zataczam koła wokół nadgarstków
całe planety wiją się i gniazda

Bóg usiadł na półce skalnej

'06.2010

Rusałka

2010-05-22T20:10:00.000+02:00

Ta rusałka miała mokre włosy
i koszulkę przyklejoną do piersi
w ręce wianek z rumianków nagietek
a sandały z zielonych wodorostów
Tuż po burzy czekała na promień
aby usiadł na ramieniu jak motyl
i muśnięciem ciepła dopieścił
jej zmarzniętą już trochę tęsknotę

Była mała wiotka jak trzcina
gdy na moście na niego czekała
wiatr się zerwał zdmuchnął motyla
lekko pyłek strzepnął z ramienia
Mógł jej jeszcze szepnąć dwa słowa
ale nie chciał to nie o to chodziło
niech nie myli motyla z promieniem
pod most wskoczył i z nurtem popłynął

'05.2010

* * *

2010-05-08T18:59:00.002+02:00

za maską ranka
jeszcze sikorka płacze
drogi są białe

***

2010-04-12T21:46:00.002+02:00

Na każdej drodze
Są paciorki kamieni
Modlitwa czasu

Ani trochę

2010-04-04T11:19:00.000+02:00

- Ani trochę nie wrócę! Ani trochę rozumiesz?!!! Ani trochę nie wrócę!

- Przestań, nic mnie to nie obchodzi. Czy trochę, czy więcej niż trochę. Nie obchodzi mnie to.

- Ach tak.

***

Odłożyła słuchawkę, a jemu w uszach dźwięczał krzyk. Dopiero teraz się wkurzył. Powstrzymał się jednak i nie zadzwonił i nie nawrzeszczał jej do ucha, że go kurwa! gówno! obchodzi jej wracanie. Lub nie. Nie chciał jej obrażać, a i tak się obraziła.

Zszedł z drabiny i zaczął się śmiać. Absurdalność tego telefonu w zestawieniu z faktem, że właśnie był w trakcie naprawiania anteny doprowadziła go prawie do łez... Hi hi hi – śmiał się – idiotka.

***

„Cholera. Znów przegięłam” myślała bez emocji. „Co go, kurwa! – no, bo ona też przecież umiała i, co gorsza, lubiła przeklinać – obchodzi, czy ja wrócę ani trochę, czy trochę jednak wrócę”... Jak gdyby nigdy nic umyła naczynia, włosy i na końcu podłogę w przedpokoju – jedynym miejscu wolnym od dywanów, mebli, itp... Okien nie umyła. Nie lubiła myć okien. Jego też nie lubiła. Właściwe z perspektywy mokrych naczyń, włosów i podłogi wydawało jej się najbardziej naturalnym stanem nie wracanie ani trochę.

***

Wszedł do domu i zobaczył jej spakowane rzeczy. W równych rzędach na świeżo umytej podłodze przedpokoju stały maleńkie i większe paczuszki związane sznurkiem.

- Dlaczego nie włożyłaś tych rzeczy do torby?

- Do jakiej torby?

- Wszystko jedno jakiej. Do wielu torb, dlaczego nie włożyłaś?

- A po co? Tak jest ładniej, przeźroczyściej i ekologiczniej.

- Jezuuu.... – westchnął i zaczął znosić jej powiązane sznurkiem rzeczy do samochodu.

- Nie jest Ci smutno? – spytała.

- Nie. A dlaczego?

- No nie wiem...

- To po co pytasz?

- A tak. Dla podtrzymania rozmowy.

- Jakiej rozmowy?

- O torbach?

Mimo woli uśmiechnął się, ale to ona pomachała mu ręką z samochodu... Właściwie pomachała jego plecom – śpieszyło mu się by sprawdzić, ile to jest, to „trochę”.

'09

Jemioła

2010-04-01T20:10:00.000+02:00

Odejdę na palcach
na czubkach palców
na koniuszkach czubków palców
to już taniec
Odejdę tańcząca
między gałęziami wierzby mieszkają
moje sandały
Rzemyki płaczą rozplątane
na wszystkie możliwe sposoby
spośród tych rosnących na drzewach
jeszcze jemioła się śmieje
Tańczę

'04.10

*

2010-04-01T10:55:00.000+02:00

zakłada maskę
ta wiosna na rozstajach
lis się obudził